Topsport is ook tegenslag
nieuws van 23 december 2025
Eind augustus stond alles in het teken van het EK Junioren. Ik was geselecteerd, mijn voorbereiding verliep perfect en ik voelde me er helemaal klaar voor. Totdat het misging. Tijdens een wedstrijd in Valencia knikte mijn knie de verkeerde kant op door een verkeerd uitgevoerde techniek van mijn tegenstander. De diagnose volgde snel: een gescheurde voorste kruisband. Een van de heftigste blessures die je als sporter kunt oplopen.
Dat betekende voor mij geen deelname aan het EK en mijn wereld stond even volledig op zijn kop. Toch kon ik het relatief snel een plek geven. Dit was pure pech. Ik wist dat ik alles goed had gedaan in mijn voorbereiding en dat gaf rust. Soms zit alles tegen, en daar heb je geen invloed op. Wat ik wél kon beïnvloeden, was hoe ik met deze situatie omging.
Het revalidatieproces van een voorste kruisbandblessure is lang en intensief. Na overleg met de sportarts en orthopeed koos ik voor een kruisbandreconstructie in het Martini Ziekenhuis in Groningen, waar ik snel terecht kon. Extra bijzonder: ik werd geopereerd op mijn verjaardag. Een nieuwe kruisband als verjaardagscadeau, dat maken niet veel mensen mee.
De eerste weken na de operatie waren zonder twijfel het zwaarst. Niets gaat vanzelf. Je moet opnieuw leren bewegen, opnieuw vertrouwen krijgen in je lichaam. Elk klein stapje kost veel moeite. Juist in die fase is het belangrijk om zo snel mogelijk weer verantwoord in beweging te komen. Daarom begon ik al snel met fysiotherapie. De oefeningen waren klein en misschien zelfs een beetje saai, maar alles wat ik kon doen voelde als winst. Het hield me bezig en zorgde ervoor dat de dagen sneller voorbijgingen.
Na de operatie was ik eerst thuis in Heerde, maar het voelde goed om weer terug te zijn bij Judoteam Groningen. Daar kon ik mijn revalidatie verder oppakken bij Fysio 050, onder begeleiding van Leon Meijer. De focus lag op stabiliteit van de knie en het opbouwen van spierkracht. In het begin was ik al blij dat ik weer mocht squatten met een lege stang. Inmiddels zit er weer aardig wat gewicht op en merk ik dat ik sterker word en steeds meer aankan.
Naast de fysieke vooruitgang kwam ook het vertrouwen langzaam terug. Bewegingen kosten minder moeite en ik durf mijn knie steeds meer te belasten. Het is fijn om weer in mijn normale ritme te zitten met de steun van mijn coach Marcel Joling en teamgenoten.
Soms moet de knop gewoon om: de blessure is zuur, de timing misschien nog wel zuurder, maar hier kan ik niets aan veranderen. Wat ik wel kan doen is me volledig focussen op mijn revalidatie en er alles uithalen!
Mijn doel is duidelijk: sterker terugkomen op de judomat dan voor mijn blessure. Daarom ben ik ook ontzettend blij dat ik onderdeel ben van TalentNEXT. Met hun steun en expertise ben ik in zeer goede handen, zeker tijdens deze revalidatieperiode. Die ondersteuning geeft vertrouwen en motivatie.
Ik kijk er enorm naar uit om weer op de judomat te staan en heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen. Stap voor stap werk ik toe naar mijn comeback.
